داستان - شعر- رومان

هيچستان

2009-03-08T03:08:00.000-07:00

خورشيد با طلوعش صداي واق واق واق وزغ ها و جير جير جير جيرجيرك ها را خاموش كرد . رودخانه مثل هميشه در جريان بود .بي وزنان روي آب روان بودند و سنگين ها در زير آب ساكن .ماهي آزاد براي رسيدن به كوهستان ، همان جايي كه زاييده شده بود در خلاف جهت آب شنا ميكرد.گله ي بوفالوها براي رفتن به آن طرف رودخانه در ترس و وحشت بودند اما راهي جز گذر از عرض رودخانه نداشتند.کروکوديل ها براي يك طعمه ي چرب و نرم بوفالو در كمين نشسته بودند. قمري براي رفع عطشش به ساحل رودخانه آمده بود . لك لك عكس خود را در آب رودخانه ميديد و گويي از همه جا بي خبر به آراستن پرهايش مشغول بود.لاك پشت در لاك خود فرو رفته بود .خورشيد غروب كرد وزغ ها واق واق واق و جيرجيرك ها جير جير جير را از سر گرفتند

فرمان

2008-06-06T14:38:00.000-07:00

تذکر:استفاده ، چاپ، تکثير آثار بدون اجازه نويسنده امکان پذير نيست

هنگام غروب، پادشاه از شکارگاه به سوی ارگ و قصر خود روانه می شد . در راه پیرمردی دید که بارسنگینی از هیزم بر پشت حمل میکند. لنگ لنگان قدم بر میداشت و نفس نفس صدا میداد . پادشاه به پیرمرد نزدیک شد و گفت:مردک مگر تو گاری نداری که بار به این سنگینی میبری .هر چیز بهر کاری ساخته اند . گاری برای بار بردن وسلطان برای فرمان دادن و رعیت برای فرمان بردن

پیرمرد خند ه ای کرد و گفت : علی حضرت، اینگونه هم که فکر میکنی فرمان در دست تو نیست. به آن طرف جاده نگاه کن. چه میبینی ؟

پادشاه: پیرمردی که بارهیزم بر گاری دارد و به سوی شهر روانه است

پیرمرد: میدانی آن مرد، اولادش از من افزون تر است و فقرش از من بیشتراست؟

پادشاه: باور ندارم . از قرائن بر می آید فقر تو بیشتر باشد زیرا آن گاری دارد و تو نداری و بر فزونی اولاد باید تحقیق کرد

پیرمرد:علی حضرت آن گاری مال من و آن مرد همنوع من است.او گاری نداشت و هر شب گریه ی کودکانش مرا آزار میداد.چون فقرش از من بیشتر بود گاری خود را به او دادم تا بتواند خنده به کودکانش هدیه دهد. بارسنگین هیزم ، باصدای خنده ی کودکان آن مرد، چون کاه بر من سبک میشود.آنچه به من فرمان میراند خنده ی کودکان است و آنچه تو فرمان میرانی گریه ی کودکان است

خانه ی آبی و بازی شطرنج

2008-06-01T08:53:00.000-07:00

تذکر:استفاده ، چاپ، تکثير آثار بدون اجازه نويسنده امکان پذير نيست

سپاهیان سفید و سپاهیان سیاه ی شطرنج در مقابل همدیگر صف کشیده بودند.هر کدام از آنها خانه های سفید و سیاه را بین خود تقسیم کرده بودند تا اینکه یک روز یک رهگذربا قلم مو و رنگ آبی یکی از خانه ها را آبی کرد.پادشاه هان فرمان حمله دادند و جنگ را برای گرفتن خانه ی آبی شروع کردند. مهره های سیاه و سفید یکی پس از دیگری از صفحه شطرنج خارج میشدند تا اینکه در نهایت پادشاه سفید با اسب سفیدش ماند. پادشاه سفید با حالت مغرورانه ای که پیروز جنگ شده بود از اسب پیاده شد و خود را به خانه ی آبی رسانید. اما وقتی تصویرخود را در آب دید روسیاه شده بود وبا تعجب تصویر پادشاه سیاه را در مقابل چشمانش دید ومات گشت.

قطعه ای از کتاب جویندگان آب ، نوشته ی خودم

روبات ها حقیقت را می فهمند

2008-05-27T08:15:00.000-07:00

تذکر:استفاده ، چاپ، تکثير آثار بدون اجازه نويسنده امکان پذير نيست

من به نمایشگاه (هوش مصنوعی ) از طرف دوستم دعوت شده بودم. بعد از اینکه وارد نمایشگاه شدم سمت راست یک روبات آدم نما ایستاده بود و به تمام انسان ها خوش آمد گویی میکرد و مفصل با آنها غرق گفتگو می شد. برای من بسیار دشوار بود بین آدم و آن روبات فرق بگذارم او واقعا یک آدم بود. نزدیک شدم ، دوربینم را بیرون آوردم تا برخورد و رفتار روبات را با تمام آدم های نمایشگاه ضبط کنم . مادری با کودک خود به روبات نزدیک شد . مادر با روبات احوال پرسی کرد و روبات به گفتگو با مادر مشغول شد. لبخندی از سوی مادر به روبات رسید . در آن لحظه کودک گریه کنان از مادر میخواست که او را بغل کند و روبات را به او نیز نشان دهد اما مادر به کودک توجه نمیکرد صدای گریه کودک بلند شد .ناگهان روبات به مادر گفت : من خنده ی تو را میبینم ، اما صدای گریه ات را میشنوم . شما آدم نیستید.شما آدم نیستید .شما آدم نیستید....

صدای روبات تمام محوطه نمایشگاه را پر کرده بود .شما آدم نیستید..... روبات پشت سر هم تکرار میکرد.شما آدم نیستید .مهندسین نرم افزار و سخت افزار با سرعت خود را به روبات رساندند و راهی جز خاموش کردنش به فکر آنها نرسید. روبات خاموش شد و مانند یک انسان واقعی مرد.

دزدان در شب رسوا میشون

2008-04-20T01:55:00.000-07:00

تذکر:استفاده ، چاپ، تکثير آثار بدون اجازه نويسنده امکان پذير نيست

صاحب خانه روز خود را با دیدن ماهیش در آکواریم شروع میکرد . ماهی های زیبا و متنوع بودند و به قول صاحب خانه ،مثلشان یافت نمیشد.اما امروز صبح یکی از ماهی هایش نبود. او بسیار متاثر شد و به یکی از ماهی ها مظنون گشت .آن ماهی را بیرون آورد و در یک تُنگ تَنگ و بسیار کوچک زندانی کرد .تا سزای عمل جنایتش را ببیند

روز بعد: صاحب خانه دوباره با صحنه عجیبی بر خورد کرد . امروز نیز یکی از ماهی ها نبود او به یکی از ماهی ها مظنون گشت و آن را در تنگ تنگ انفرادی زندانی نمود. تا سزای عمل جنایتش را ببیند

هر روز صبح یکی از ماهی ها ناپدید میشد و صاحب خانه به یکی از ماهی ها مظنون میگشت و آن را در تنگ تنگ و بسیار کوچک زندانی میکرد.تا آن ماهی سزای عمل جنایتش ببیند

روز سوم : یک قربانی و یک زندانی

روز چهارم: یک قربانی و یک زندانی

روز 30 ام: یک قربانی و یک زندانی. جمعا 30 ماهی زندانی و 30 ماهی قربانی شده بودند. تا اینکه از آن آکواریم 2 ماهی بیشتر نماند . صاحب خانه نمیدانست کدام یک آن دو ماهی همه ی آن جنایت را مرتکب شده است تا اینکه تصمیم گرفت شب 31 امین روز را به انتظارنشیند و خود شاهد جنایت باشد تا ببیند کدام یک مجرم و جنایت کار است . نزدیک های سحر از پنجره صدایی آمد و گربه وحشی پشمالو سیاه رنگ با چنگال های تیزش به اکواریم نزدیک شد.یکی ازآن دو ماهی را گرفت و فرار کرد . صاحب خانه حالا با 31 قربانی و 30 زندانی متوجه شد کی آن همه جنایت را مرتکب شده است

نمایش واقعی

2008-04-14T08:21:00.000-07:00

بیشتر مردم وقت خود را صرف دیدن نمایش مجازی تلوزیون یا پرده سینما مینمایند ولی بنده عقیده دارم زندگی روزمره ما خود یک نمایش واقعی است

در پارک روی صندلی نشته بودم ودر حال دیدن یک نمایش واقعی بودم . دختر بچه ای 9 ساله با روسری آبیش و بسته ای از آدامس که در دست داشت، از پله های پارک پایین آمد . به آدامس فروشی گماشته شده بود . اولین مشتریش جوان 18 ساله ای بود که با تیپ رپیش ، با موبایلش حرف میزد . او با دوست دخترش قرار ملاقات داشت .

دخترک: سلام ، یک آدامس از من میخری ، گرون نیست ، قیمت آن از یک اس ام اس و یک دقیقه تلفن حرف زدن کمتر است .آدامس من 1 سنت قیمت دارد

جوان به دوست دخترش با موبایل گفت: عزیزم یه لحظه صبر کن و بعد رو به دخترک کرد و گفت: برو ، برو کفه گدایتو یه جایی دیگه پهن کن ،مگه کوری دارم آدامس میجوم ، حداقل اگه گل میفروختی یه شاخه گل ازت میخریدم چون ربع ساعت دیگه وقت ملاقات دارم . حالا هم مزاحم نشو .....

دخترک با این حرف دلش شکست ولی ناامید نشد از این تیپ افراد هر روز در پارک میدید . دست خودش هم داغ کرده بود تا دیگه از این افراد درخواست خرید نکنه ولی نمیدونم چرا نمیتونست. یه حس بهش میگفت آنها آدامس رو میخرند!

دومین مشتری دخترک ،یه پیرمرد 70 ساله بود . او به سختی حرف میزد . صدایی گرفته داشت و با اعصایی که در دست داشت روی صندلی پارک یاد گذشته میکرد .

دخترک: آقا سلام . آدامس دارم قیمتش خیلی ارزونه ، 1 سنت بیشتر نیست . شما میخرید

پیرمرد: با سختی صدایش بیرون میآمد رو به دخترک کرد و گفت : من که دندان برای جویدن آدامس ندارم ،تازه هم دکتر بهم گفته مواظب قندت باش میترسم قندم بالا بره

دخترک با این حرف دلش شکست ولی ناامید نشد افراد پیر از زن و مرد هر روز در پارک میدید. دست خودش هم داغ کرده بود تا دیگه از افراد پیر درخواست خرید نکنه ولی نمیدونم چرا نمیتونست یه حس بهش میگفت آنها آدامس رو میخرند

سومین مشتری دو دوست بودند که تازه بهم رسیده بودند.غرق صحبت بودند از گذشته که باهم بودند حرف میزند. دخترک به آنها نزدیک شد.

دخترک: سلام . آدامس دارم قیمتش خیلی ارزونه ، 1 سنت بیشتر نیست. شما میخرید

ناگهان یکی از اونها که از خنده داشت میترکید بهش گفت: دو تاشو 1 سنت میدی ! دخترک قلبش دوباره شکست

چهارمین مشتری یه معتاد بود روی صندلی نشسته بود.او منتظر رفیقش بود تا بهش یه نخود تریاک برسونه .دخترک ازش وحشت داشت حتی تا دو، سه متریشم رفت ولی از درخواستش صرف نظر کرد .

پنجمین مشتری یه زوج بودنند . انها غرق صحبتهای عاشقانه بودند .و به خود ژست رومانتیک داده بودند .دخترک نزدیک شد و از اونها درخواست خرید کرد اما اونها در جواب گفتند بچمون 3 ماه دیگه دنیا میاد.حالا که بچه نداریم

ششمین نفر یه جوانی بود به نظر میرسید اهل مطالعه و تحقیق است .با چند تا کتاب و چند تا روزنامه خودشو درگیر کرده بود، دخترک بهش نزدیک شد و درخواست خرید داد . جوان آنچنان غرق مطالعه بود که هیچ نفهمید . دو خترک دوباره امیدشو از دست نداد و به حرکتش ادامه داد از میان چند دختر و پسر که داشتند توی محوطه پارک بازی والیبال میکردند با سختی گذشت نزدیک بود توپ به بسته آدامسش بخوره و روی زمین پهن بشه ولی خدا خواست این اتفاق نیافته

تا اینکه به من نزدیک شد. نگاهشو تو چشمام انداخت نگاهی معصومانه و مهربان ، صداش کردم بهش گفتم چی برای فروش داری؟یه ادامس بیرون اورد و گفت : قیمتش زیاد نیست فقط 1 سنت . منم 1 سنت بهش دادمو آدامس رو خریدم.خنده بر لب دخترک نشست . از دور دیدم یه بچه دستش توی دست مامانش و دارن بهم نزدیک میشن .من نگاهم رو به بچه دوختم تا اینکه بهم رسیدن . آدامس رو بیرون آوردمو تقدیم بچه کردم . بچه لبخندی زد و مادرش ازم تشکر کرد.

شب شد و من از پارک خارج میشدم .در فکر فرو رفتم و با خودم گفتم امروز با 1 سنت 2 خنده خریدم در فکر یک دلاری بودم که تو جیبم مانده بود با اون میتونستم 200 خنده دیگه بخرم

چشمه ای بر سر کوه می جوشد

2008-04-04T05:17:00.000-07:00

چشمه ای بر سر کوه می جوشد

وقت ظهر

من در آن چشمه وضو میگیرم

آفتاب می تابد

و درختی که در آن نزدیکیست

با حرکت باد میگوید

قبله ات ، که در آن نور خدا افتادست

از سایه ی من پیدا کن

من خجالت زده ام

آن درختیست که از خواب زمستان عاریست

تا که بنماید به هر رهگذری

قبله ی نورانی

جاده را خلوت نیست

بهر یک آتش فانی و سراب

مردم بی خبر از فصل بهار

تیشه ها

بر تنه ی ، آن سبز بلند میکوبند

و چه خوب اندیشید

که خزانش

دو سه ماهی

زودتر آمده است

چشمه با زاری خود میگوید

با تیشه ی خود

آب را گل مکنید

وحید - بامداد

ماجرای منو بابا1

2008-03-30T08:21:00.000-07:00

متن زیر حاصل تخیل این حقیر است

یه روز ناهار با خانواده پای سفره بودیم . بعد از ناهار مامان پارچ دوغ رو وسط سفره گذاشت . ما عادت داریم لیوان مخصوص داشته باشیم . لیوان من کوچکتر از لیوان بزرگترها بود . به همه افراد خانواده یه لیوان و به منم یه لیوان رسید .ساقی دوغ هم بابا بود.من به بابا گفتم : بابا به من از همه دوغ کمتر رسید چرا عدالت رو رعایت نمیکنی ؟ یهو با غضب به من نگاه کردوگفت: ناشکری نکن و خدا رو شکر کن هر کس به اندازه ی سنش دوغ میخوره چون تو از همه سنت کمتره ، کمتر بهت رسیده

اما الان بزرگ شدم . یه مرد شدم .زن دارم بچه دارم حرف بابام تو گوشمه که پای سفره میگفت:بچه جون هر کس به اندازه سنش دوغ میخورم .اماالان من به اندازه پولم دوغ میخورم

وحید-بامداد

بهار آزادی

2008-03-19T03:29:00.000-07:00

سال ها برای من جای تعجب بود که چرا تمام درختان شهر در اول بهار خود را به جوانه ها و شکوفه های بهاری تزیین میکنند اما درخت میدان شهر همیشه در خواب است . نه جوانه بر شاخه هایش میروید و نه شکوفه لبخند میزند . فکر کردم مرده است اما پدر بزرگم میگفت درختان هیچ وقت نمیمیرند یادمه بهم میگفت درختی سراغ داشته که 1000 سال عمر کرده بود و هنوز هم میتوانست عمر کند ولی به دست مردم قطع شد .یه روز به پدر بزرگم گفتم : چرا درخت میدان شهر جوانه و شکوفه نمیزند پدر بزرگ خنده ای کرد و گفت آن درخت سالهاست مرده است.
بهش گفتم : تو که گفتی درختان هیچ وقت نمیمیرند؟!
گفت: بله من روی حرفم هستم اگه به درختان آب نرسه میمیرند
گفتم: چرا مردم بهش آب نمیدن تا زنده بمونه و جوانه و شکوفه بزنه .
گفت : چون آن درخت بهش آب نمیرسد اون درخت هر روز به پایش خون ریخته میشود.آنهایی که برای آزادی وعدالت مبارزه میکنند هر روز به پای آن درخت میروند یکی پس از دیگری خون خودشان را هدیه میکنند.
یک روز مانده به عید نوروز است و من در پای درخت میدان شهر ایستاده ام . صدایش میزنم و میگویم مگر صدای چلچله ها را نمیشنوی .مگر بوی بهار نارنج ها را استشمام نمیکنی پس چرا هنوز خوابی بیدار شو بیدار شو من منتظر جوانه زدنت هستم من منتظر شکوفه هایت هستم .من فقط میخواهم بوی بهار تو را استشمام کنم.
صدایش با آهی بلند میشود و میگوید : آن درختانی که شکوفه و جوانه داده اند ریشه در آب دارند من ریشه در خون دارم من در بهار آزادی جوانه میزنم و میشکفم .

وحید 29 اسفند سال 1386

من سفر خواهم کرد با قوی سپید

2008-02-29T10:47:00.000-08:00

تقدیم به آنان که آزاده اند

من سفر خواهم کرد
((با قوی سپید))
وچه زیبا به من میگوید
((قو))
من تو را خواهم برد
من تو را خواهم برد
بر فراز جنگل سبز
بر بلندای رشته کوههای سفید
جاده اش آستانه قدسی نور
دو قدم مانده به صبح
در کنار ساحل
به امید خورشید
من و قو منتظر آمدنیم
ناگهان
پشت نیزار کنون
یک کمینگاه مخوف
چکمه ای در آب میکند خش خش
وقطارهای فشنگ بر کمری آرام
اوست صیاد جنون
میکشد تیر به پرهای سپید
وه چه زیباست طلوع
درعزاداری قو
یک نفس صبر نکرد
گردن قو در دست
چون سری بر داراست
که به مرگ اخم نکرد
من به لبخند پر از بغض گلو به صیاد میگویم
گشتن قوی سپید شاه کار است
او به من میخندد
او به من میگوید
من مجوز دارم پای آن آمده است
صید قو در فصل خزان آزاد است

2008-02-20T12:14:00.000-08:00

متن زیر حاصل تخیل این حقیر است
دختر شد یا پسر؟ پسر. خدا رو شکر پسر عصای پیریه

پدر و مادرم هر دوشون کارمند بودند . صبح که از خونه بیرون میزدنند تا ساعت 3 سرو کلشون پیدا نمیشد. منم که مدرسه میرفتم . تنها کسی که تو خونمون تنها میموند پدربزگم بود . از وقتی من یاد دارم پدربزرگم تک وتنها تو خونمون بود.گاهی وقت ها پیش خودم فکر میکردم پدر بزرگ چطوری تنهایی تو خونه دوام میاره .
اواسط اسفند ماه بود . مادر خونه تکونی رو شروع کرده بود . عصر ها مادر و پدر برای تمیز کردن خونه با هم کار میکردند .انها وسایل قدیمی و کهنه رو تو حیاط جمع میکردند . چند تخته قالی و یه ضبط صوت و تلوزیون سیاه و سفید و چند تا قلم دیگه که البته بعضی هاشون یادگار پدر بزرگم بود . بابام میگفت این ها دیگه ارزشی ندارند و قدیمی و کهنه شدند و باید به سمساری بفروشیم . وگرنه اگه چند سال دیگه بمونه از قیمت میافتند .
یکی از اون عصرها بابا رو به مامان کرد و گفت : عزیزم ما نمیتونیم تعطیلات عید جایی بریم . اگر عید بخوایم مسافرت بریم تو این چند روز کی باید مراقب بابام باشه . مادرم پوز خنده ای زدو گفت : پدرت هم مثل این وسایل قدیمی ، کهنه و فرسوده شده باید اون خانه سالمندان ببریمش ، بنظرم اگه اونجا باشه هم بهتر از ما بهش میرسند هم اینکه از تنهایی بیرون میاد . خودت بهتر میدونی اونجا میره پیش همسن و سالاش به نظر من هر چند پدر پیرت از این کارت دلخور میشه ولی تو بهترین کار در حقش انجام میدی .
شب اون روز من داشتم مشق مینوشتم که بابام قضیه رفتن به خانه سالمندان رو به پدربزرگ گفت . من زیر چشمی بابا و پدر بزرگ رو دید میزدم . طفلکی پدربزرگ، از حرف بابام ناراحت شد . بغض کرده بود و میخواست داد بزنه و گریه کنه . اما بلند شد و رفت تو حیاط منزل و کنار وسایل قدیمی نشست . من از پشت پنجره میدیدمش با وسایل نجوا میکرد . نمیدونم چی میگفت ولی فکر کنم خاطرات دوران جوانی رو بیاد می آورد که با اون وسایل چه دوران خوشی داشته . بهر حال فردا اونها باید از خونمون بیرون برفتند . تنها چیزی که من اون شب یاد گرفتم این بود که هر چی قدیمی و کهنه شد باید دور ریخت . میتونه اون یه وسیله باشه یا یه دوست یا عزیزترین کسی که باهاش بودی .
روز بعد بابا به سمساری تلفن زد تا بیان وسایل قدیم و کهنه رو از خونمون ببرند . همزمان من و پدر بزرگ و مادر و بابا برای رساندن پدربزرگ به خانه سالمندان آماده میشدیم . وقتی سمساری تمام وسایل قدیمون رو خرید با یه چک و چونه مقدار ی پول به بابام داد و ما هم در رو قفل کردیم تا پدر بزرگمون رو به خانه سالمندان بدرقه کنیم .
پدر بزرگ همیشه یه عصای چوبی خوشکل داشت . با اون عصا وقتی کچولو بودم زیاد باهام بازی میکرد . خیلی دوسش داشتم . دلم نمیخواست پدر بزرگ با ما به این زودی خداحافظی کنه . دلم میخواست اونم تو خونه پای سفره نوروزی باشه . حتی تو این مدت هم یه جشن تولد براش نگرفته بودیم . پدر بزرگ رو تحویل دادیم بعد به اتاقش راهنمایش کردیم و موقع رفتن او رو بوسیدیم و بهش گفتیم هر هفته بهت سر میزنیم .
موقع برگشتن من صندلی عقب ماشین نشستم . هنوز چند متری از خانه سالمندان دور نشده بودیم که یهو عصای پدر بزرگ رو دیدم. عصا رو بلند کردم و گفتم بابا اینو فراموش کردیم به پدر بزرگ بدیم . بابا هم با سر تکون دادنش حرف منو تایید کرد وبا ماشین چرخی زدو رفتیم عصا رو به پدربزرگ بدیم . موقع پیاده شدن من از بابا خواستم بزار من عصا رو به پدر بزرگ بدم اونم قبول کرد . بعد از چند دقیقه بابام دید من با همون عصا به پیش میام .
بابا: مگه عصا رو به پدربزرگ ندادی . مگه پدر بزرگ نبود
من : اره بود . اون عصا رو بهم دادو و گفت به پدرت بگو این عصا رو پدرپیرت بهت هدیه میده بعد بهم گفت بهت بگم هیچ وقت روی فرزند پسرت اعتماد نکن ولی به این عصای چوبی ایمان داشته باش ممکنه تو زمان پیری بدردت بخوره

وحید بامداد 26/11/1386

دختران گل فروش

2008-02-11T14:25:00.001-08:00

مادر هر روز صبح قبل از طلوع خوشيد از خواب بيدارمي شد . به سوي باغچه مي رفت و غنچه هاي گل رز را با قيچي مي چيد . سپس آن را در سبد ميگذاشت . اين کار هر روز مادر بود حتي روزهاي جمعه نيز ، به اين کار مشغول بود هر چند در روز تعطيل کسي گل نميخريد و ميدان شهر از سکنه خالي بود . ولي مادر چيدن گل را دوست داشت .
صبح يکي از روزهاي تابستان ، مادر مرا از خواب بيدار کرد . رسم بر اين بود که صبحانه را نخورم و راس ساعت 9 مادرم صبحانه را برايم مي آورد . سبد گل را به دستم داد و شنلي بر دوشم انداخت سپس تا در خانه بدرقه ام کرد . من به سمت ميدان شهر رفتم و مشغول فروختن شاخه هاي گل شدم . مردم از هر تيپي براي خريد گل مي آمدند براي من خيلي جالب بود بدانم آنها گل را براي چه منظوري مي خرند .
در همين فکر بودم که ناگهان پسري از دور به من نزديک شد ناگهان سبد گل را برداشت و به سرعت دور شد و من پشت سر او دوان دوان ميدويدم و با صداي نازکم فرياد ميزدم. دزد دزد دزد
وقتي از چهار راه گذشتم .صداي بوق ماشيني رو شنيدم و ديگر هيچ بياد نميآورم.ماشين دخترک بيچاره را زير گرفت . مادرش بعد از چند دقيقه براي دخترش صبحانه آورد ولي خبري از دخترک نبود . انبوه جمعيت را ديد .دل نگران شد و به سمت جمعيت حرکت کرد . دختر خود را ديد که روي اسفالت خيابان پهن شده است . او را بغل کرد و به بيمارستان برد .
حالا مادر در بيمارستان است و سه دختر خردسالش روي تخت بيمارستان هستند . آنها يکي پس از ديگري گل فروش شدند و يکي پس از ديگري بخاطر گل تصادف کردند .وقتي يکي از انها تصادف ميکرد ديگري عهده دار اين کار ميشد .اما اکنون مادر در فکر فردا بود . فردا روز عشق بود . روز والينتاين روزي که عشاق بايد به همديگر شاخه گل تقديم ميکردند و مادر در اين انديشه:

چه کسی فردا گلها را بايد بفروشد

وحيد – بامداد 17/11/1386

جادوگر-ادبیات کودکانه-

2008-02-08T05:02:00.000-08:00

يكي بود يكي نبود ، زير گنبد كبود غير از خداي خوب و مهربان هيچ كس نبود. جادوگر چند سالي بود.حاکم شهر شده بود..همه خوبي ها رو زندان کرده بود .مردم شهر از زماني که جادوگر حاکم شده بود فصل بهار رو به چشم نديده بودند .همشون منتظر فصل بهار بودند .يکي شون ميگفت من 50 ساله هنوز بهار رو نديدم . جادوگر فقط فصل زمستان رو آزاد گذاشته بود .همه جاي شهر سرد و يخ بندون بود .از همه مهمتر چند سال پيش جادوگر دستور داده بود در مغازهاي گل فروشي رو تخته کنند . خلاصه سرتون رو درد نميارم .پير و جوان ، زن و مرد،دختر و پسر حق نداشتند در دلشون رو به روي هم باز کنند.کسي حق نداشت يکي رو مهمون قلبش کنه. آخه جادوگر يه قفل بزرگ اهني به قلب همه گذاشته بود.همه ميگفتند قلبمون سنگين شده . اما يه صبح يه اتفاق جالبي افتاد .پسر جوان تو خواب ديد يه قفل ساز به نام والنتيان توي شهر کليد قلبش رو ساخته . آخه پسر چند روزي بود به دختري فکر ميکرد که بهش قول داده بود به همين زودي به قلبش دعوت ميشه و دختره ميتونه مهمان قلب بسته اش بشه . صبح پسر جوان به طرف ميدان شهر رفت تا مغازه کليد سازي آقاي والنتاين رو پيدا کنه . اتفاقا مغازه آقاي والنتاين همان جايي بود که پسرتوي خواب ديده بود . پسر وارد مغازه شد به آقاي والنتيان درود فرستاد بعد ازش خواست کليد قلبشو براش بسازه . آقاي والنيتان خنديد و گفت : کليد قلب ، اين مزخرافات چي. پسر گفت: مگه نميدوني جادوگر به قلب من قفل بسته که کسي رو به قلبم دعوت نکنم .آقاي والنتيان جواب داد: درسته جادوگر فرمان داده کسي رو به قلبتون دعوت نکنيد . جادوگر از ناداني و جهل و خرافات شما استفاده کرده و شما رو جادو کرده است . پسرم اگه کسي رو از صميم قلب دعوت کني مطمئن باش قفل قلبت باز ميشه. عزيزم برخلاف قفل آهني که جادوگر بر قلب همه افراد اين شهر بسته کليدش آهني و زمخت نيست . سپس اقاي والنتيان يه شاخه گل رز قرمز به دست پسر دادو گفت: اين کليد قلب تو و دختري است که ميخواي به قلبت دعوت کني . اين شاه کليد همه قفل هايي است که به دل مردم زده شده است.کاش مردم قدر اين شاخه گل رز ميدونستند. پسر جوان شاخه گل رز رو گرفت يه نگاه به گل انداخت .تازه گل رز رو ديده بود بعد يه نگاهي به قلبش انداخت و ديد در کمال ناباوري قلبش باز شده است .نگاهي به آقاي والنتيان انداخت .لبخندي زد و به طرف معشوقه خودش رفت تا بتونه اون رو به قلبش دعوت کنه . در همين موقع گوي شيشه اي جادوگر نوراني شد .جادوگر دوان دوان رفت ببينه تو قلمروش چه اتفاقي افتاده يه نگاهي به گوي انداخت و ديد يه دختره تو قلب يه پسر جا گرفته .از گوي کمک خواست تا بفهمه کي تونسته قلب اين دو مرغ عشق رو باز کنه .گوي آقاي والنتيان رو نمايش داد که تو مغازه ي کليد سازيش داشت کار ميکرد . جادوگر دستور داد آقاي والنتيان رو روز بعد تو ميدان شهر دار بزنند تا براي همه عبرت بشه کسي کليد قلبي رو نسازه . روز بعد آقاي والنتيان توي ميدون شهر دار زدند .انبوه جمعيت موج ميزد ولي کسي براي آزاديش کاري نميکرد . وقتي آقاي وانتيان دار زده شد . ناگهان پشت سرش از دستهاي بسته اش يه شاخه گل رز افتاد . پسر جوان دويد و شاخه گل رو به تمام ادمها نشون دادو گفت . اين شاه کليد قفل تمام قلبهاست . معشوقش تو جمعيت ، شاخه هاي گل رز رو به تمام افراد هديه مي کرد . ناگهان قفل تمام دل ها باز شد . حتي قفل زنداني که خورشيد و فصل بهار توي اون زنداني بودند . بعد از 50 سال خورشيد دوباره طلوع کرد . فصل بهار آزاد شده بود . برف و يخ ها آب شدن. درختان جوانه و شکوفه زدند . گوي شيشه اي جادوگر يه شاخه گل نشون دادو شکست .چشم جادوگر يه شاخه گل ديدو کور شد . صداي چلچله جادوگر رو کر کرد . جادوگر همينطور که دنبال جاروي اسرار آميزش براي فرار ميگشت چون کور شده بود و چيزي نميديد افتاد توي چاه آب و نابود شد .
(( پيشاپيش والنتيان مبارک)) وحيد – بامداد 12/11/1386

شاخه ی صلح زیتون کجاست?

2008-02-01T07:57:00.000-08:00

تذکر:استفاده ، چاپ، تکثير آثار بدون اجازه نويسنده امکان پذير نيست

در خواب ،کبوتر صلح ديد بازي شکاري به او حمله ور شد وشاخه زيتون از دهانش رها گشت، او در چنگال باز تقلا ميکرد ، نه براي جان خود بلکه براي شاخه ي زيتون که در آسمان راهي نامشخص به زمين طي ميکرد.
در اين هنگام کبوتر صلح از خواب پريد ودر حالي که روي شاخه درخت زيتون آرميده بود شاخه ي زيتون را در منقارش نديد .به جستجوي شاخه صلح زيتون گشت ولي او را نيافت . به آسمان رفت تا شايد آن را در دشت سبز بيابد .هر چند دشت نيز پر از حيوانات وحشي بود و رفتن به آنجا براي کبوتر خطرناک بود اما شاخه ي زيتون در دشت نيزپيدا نشد. در حال پرواز بود که پرستو را ديد از او گفت :شاخه زيتون مرا نديدي ؟ جواب داد:در شهر همه مردم شاخه زيتون به دست دارند.به آنجا پرواز کن و آن را خواهي يافت.
کبوتر روانه شهر شد. بروي بامي ايستاد به داخل حياط خانه نگاه کرد . مردي ديد که در وسط حياط ايستاده و يک شاخه زيتون در دست دارد و ميگويد: اي کبوتر شاخه زيتون تو در دست من است بيا و آن را بگير و مواظب باش ديگر آن را گم نکني. اما در دست ديگرش تفنگ داشت که پشت کمرش پنهان کرده بود او با اين کار ميخواست کبوتر را بکشد و شکم خود را براي چند ساعتي سير کند
کبوتر روانه بامي ديگر شد.در وسط حياط مردي ديگر ايستاده بود و يک شاخه زيتون در دست داشت و به کبوتر ميگفت:اي کبوتر شاخه زيتون تو در دست من است بيا و آن را بگير و مواظب باش ديگر آن را گم نکني. اما در دست ديگرش قفس داشت که پشت کمرش پنهان کرده بود.او با اين کار ميخواست کبوتر را اسير کند و در بازار مرغ فروشان به ثمن بخس بفروشد و پولي براي رسيدن به آرزوهاي پست خود جور کند.
کبوتر روانه بامي ديگر شد.در وسط حياط خانه حوضي آبي قرار داشت و شاخه زيتون در داخل حوض افتاده بود .کبوتر فکر نميکرد حوض پر از آب است .پرواز کنان در حوض فرود آمد ولي ناگهان خود را درميان آب ديد . پرهايش خيس شده بود و اثري از شاخه زيتون نميديد . او سراب ديده بود . مدتي بر لب حوض نشست تا پرهايش خشک شود . و دوباره به پرواز در آمد.
کبوتر روانه بامي ديگر شد. در وسط حياط شاخه زيتون خود را ديد که بر روي زمين افتاده است .هيچ انساني نبود .پرگشود و روي زمين نشست . ولي با تعجب ديد آن شاخه زيتون قلابي است با اينکه جنسش از آهن بود با رنگ سبز ماهرانه رنگ آميزي شده بود . شاخه را رها کرد و ميخواست به بالا پرواز کند که پايش به نخي بند بود . کبوتر صلح در دام افتاده بود .خيلي تقلا کرد تا رها شود ولي نتوانست . ناگهان در کنج خلوت حياط موشي به سويش آمد و با جويدن نخ ها توانست کبوتر صلح را آزاد کند .موش سپس رو به کبوتر کرد و گفت : ديگر در شهر دنبال شاخه زيتون نگرد. اينجا شاخه زيتون به دست نميآوري . پرواز کن و به خانه خود برگرد . اما کبوتر به موش جواب داد: من با شاخه زيتون کبوتر صلح هستم . اگر نباشد کبوتر صلح نيست . يا بايد در اين راه کشته شوم يا آن را به چنگ آورم و به بالا پر گشود
کبوتر روانه بامي ديگر شد . در وسط حياط شاخه زيتون خود را در دست طفلي بازيگوش ديد که با آن بازي ميکند . گاهي به دست داشت و گاهي روي زمين ميافتاد . چند ساعتي ماند و پيش خود فکر کرد کودک آن را خواهد گذاشت و به اتاق خواهد رفت در آن زمان وقت را غنيمت ميشمارم و آن را بر ميدارم . ولي کودک شاخه زيتون را به داخل خانه برد . کبوتر هر صبح و شام همان جا اتراق کرد شايد کودک شاخه زيتون را رها کند و او آن را بردارد .
از ان زمان 40 سال ميگذرد. کبوتر هنوز بر بام خانه منتظر نشسته است . کودک بزرگ شده است .او مقاطع ابتدايي و راهنمايي و دبيرستان را با نمره عالي گذراند . سپس وارد دانشگاه افسري شد . او 10 زبان زنده دنيا حرف ميزند و اکنون در سمت وزارت جنگ در حال خدمت است و هنوز نمي داند شاخه زيتون کبوتر در دست اوست و هنوز هماننده روزهاي کودکي با آن بازي ميکند سالهاست کبوتر در جستجوي آن شاخه زيتون صلح بر بام خانه او در انتظار است
وحيد – بامداد 3/11/1386

پدر کاشکی همان کودک که بودم مرا به قبر بدرقه میکردی تا حداقل معنای عشق را نمیفهمیدم

2008-01-24T02:14:00.000-08:00

تذکر : نوشتار زیر حاصل تخیل من است

در یکی از روزنامه های صبح خواندم :قتل دختری به دست پدرش با سیمهای برق

خواندن متن زیر برای آنها که بویی از انسانیت و عاطفه و عشق نبرده اند تجویز نمی شود

دختر به پدرش که در حال بستن دست و پایش بود رو کرد و گفت:بابای عزیزم دست و پایم را سفت نبند . من قول

میدم تقلا نکنم . قول میدم همون دختر دوران کودکی باشم - آروم و سر بزیر - راستی بابا میزاری برات از خواب

دیشب بگم - خواب دیدم بعد از سال ها خدا مهمونم شده - براش خونه جارو کردم - رفتم براش بشقاب و میوه آوردم -

بهش گفتم :خدا خوبم خواب میبینم یا بیدارم -چرا زودتر نیومدی - بهم گفت : خواب نیستی بیداری - بهم گفت فردا

ساعت 3 بعد از ظهر میام پیشت - بابا به ساعت بالا نگاه کن 3 - 10 دقیقه کمه - خدا 10 دقیقه دیگه اینجاست -

باباای ببین منم خوشحالم - ببین دارم میخندم - دوست دارم تو هم لبخند بزنی - برام بخندی - مثل اون موقع که کوچلو

بودم - باباای بخند - دوست دارم حالا که خدا میخوات بیاد هیچ که تو خون ناراحت نباشه - خشمگین نباشه - بابا ای

....

پدر در جستجوی سیم برق است

باباای یادت هست کوچولو که بودم از مردان ِحجاز در زمان جاهلیت میگفتی - میگفتی آن زمان مردان پشت اتاق

زایمان مشغول کندن گور بودنند - میگفتی بعد از زایمان بلافاصله به نزد کودکشان میرفتند و تا خبر دختر بودن

طفلشون به گوششان میخورد سرخ و افروخته میشدند - یادت هست میگفتی پدران دوان دوان دخترک بیچاره را به

گور میانداختند و با دفن کردن دختر ، آتش خشم را فرو میریختند و در مقابل مردم جاهل و نفهم سربالا نگه میداشتند

و افتخار میکردند- چرا چیزی نمیگی - چرا ساکتی

پدرکاشکی همان کودک که بودم مرا به قبر بدرقه میکردی تا حداقل معنای عشق را نمیفهمیدم

یادت است میگفتی اون موقع آیه (( بای ذنب قتلت )) (( به کدامین گناه کشته شدم)) نازل شد - حالا تو جواب بده - تو
به کدامین گناه مرا میخواهی بکشی؟ آری میدانم بخاطر کشیدن دو قلب در دفتر خاطراتم - راستشو بخوایی من قلب
دوم را نمیخواستم - سرنوشت آن را با رنگ قرمز در دفتر خاطراتم کشید
پدرکاشکی همان کودک که بودم مرا به قبر بدرقه میکردی تا حداقل معنای عشق را نمیفهمیدم

وقتی در دادگاه از تو راجع به قتل من می پرسند به قاضی به هیئت منصفه و به مردم چه خواهی گفت - میدونم
میخوای بگی به خاطر کارهای دخترم نمیتوانستم مقابل مردم سربالا بگیرم پس پدر فرق تو با مردان جاهلیت حجاز چه بود

پدر کاشکی همان کودک که بودم مرا به قبر بدرقه میکردی تا حداقل معنای عشق را نمیفهمیدم

خوب بابا مرا بکش نمیخواهم مردم تو را سرافکنده ببینند - مرا بکش - زود میخواهم پدرم را در مقابل مردمی ببینم
که به او افتخار میکنند - مرا بکش زود -
پدرکاشکی همان کودک که بودم مرا به قبر بدرقه میکردی تا حداقل معنای عشق را نمیفهمیدم

پدر مرا تک و تنها به قبر ببر - نمیخواهم کسی مرا تشیع جنازه کند - نمیخواهم کسی بر من نماز بخواند و کسی گریه
کند - تو میدانی برای دختران حجاز کسی گریه نمیکرد کسی شیون نمیکرد و کسی نماز نمیخواند

پدر کاشکی همان کودک که بودم مرا به قبر بدرقه میکردی تا حداقل معنای عشق را نمیفهمیدم

باباای یک چیز دیگر از تو میخوام - حداقل این را برایم انجام بده تا آسوده سفر کنم - وقتی به مردم میرسی نگو من
چه فعل حرامی انجام دادم یا چه لقمه حرامی خوردم که این دختر قسمت من شد - تو هیچ کار خلافی نکردی و هیچ
لقمه ی حرامی نخوردی - تو پاک مرا به دنیا آوردی ولی از یه چیز غافل بودی و اون معنی عشق بود تو هیچ لقمه
حرامی رو نخورده بودی و هیچ فعل حرامی مرتکب نشده بودی
پدر کاشکی همان کودک که بودم مرا به قبر بدرقه میکردی تا حداقل معنای عشق را نمیفهمیدم
پدر مرا بکش زود پدر نمیخواهم در جمع مردمی باشم که معنی عشق را نمیفهمنند -
تو خیال نکن من میترسم - نه !
من عاشقم و عاشق از هیچ چیز نمیترسد زود دست بکار بشو ...

دختر چشمانش را به ساعت دوخت که عقربه ها چند ثانیه دیگر ساعت 3 را به دختر خبر میدادند . در حالی که لبخند
به لب داشت بر لب ثانیه ها را شمارش میکرد پدر دست به کار شد دست و پای دخترش را بست و سپس یک سر
سیم به برق گردن دختر و سر دیگر سیم برق به پای دختر وصل کرد ساعت 2:59 و 56ثانیه و 57ثانیه و ثانیه58 و 59
ثانیه و 3 کلید برق زده شد و خدا درب قلب کوچک دختر را کوبید و مهمانش شد

وحید 28/10/1386

نامه

2008-01-20T03:09:00.000-08:00

تذکر:استفاده ، چاپ، تکثیر آثار بدون اجازه نویسنده امکان پذیر نیست

پُستچی: تَق تَق تَق ! خانم نامه دارید

خانم : ممنون ، آقا پُستچی

خانم با امیدی وصف ناپذیر به خواندن نامه پرداخت ، پاسخ نامه را چنین نوشت:دوست

ِعزیزم . نامه ات را خواندم . کلمات دروغ ، ریا ، خیانت ، چاپلوسی ، غرور ، ... به

زیبایی نگاشته بودی ولی از آنها بوی کثافت و شهوت به مشام من می رسید.وقتی پشت

پاکت نامه را بررسی کردم . دیدم نامه اشتباه به در خانه ی من آمده است. لطفا در

هنگام ارسال نامه با دقت آدرس گیرنده را وارد کنید.

وحید 27/10/1386

بهوش باش دراین زمانه پست

2008-01-18T07:25:00.000-08:00

در یکی از شب های تابستان . بر پشت بام خانه پدری . آرمیده بودم که ناگاه از طویله اشراف زاده ای . صدایی به گوش رسید . چون گوش را به جانب صداتیز کردم . دیدم الاغی با غلامی در مصاحبت است . الاغ همیگفت: ای غلام شنیده بودم آدمی اشرف مخلوقات است پس تو چرا خانه ات طویله خران است و بالشتت کاه قاطران . غلام در جواب الاغ همی گفت : تو بار بردنت به طویله کشانده و من حرف بردنم . وسلام
بهوش باش دراین زمانه پست

تو بی عقل نبری حرف زبالا دست

تا خری در طویله ی اشرافیان

گیر ندهد به مقام آدمیان

وحید 26/10/1386

داشتن یا نداشتن

2008-01-17T04:12:00.000-08:00

عزیزم امروز یه بازی سختی در پیش دارم - تیم مقابلم تیم معروفیه اسمش ((روزگار))
است- نمیدونم امروز من میرم فینال یا ((روزگار)) - همه احتمال ها بیانگر اینه که
بازنده منم و برنده ((روزگار)) - استادیوم رو ببین - گوینده گزارش خبری میگفت:
بیشترتماشاچیان - هواداران ((روزگار)) هستند - حالا داورشو ببین یه سکه تو دست
داره میخوات زمین و توپ رو تقسیم کنه - ولی سکه ی داور با بقیه سکه ها فرق میکنه
- من تو عمرم همچین سکه ای ندیده بودم - سکه داور پشت و رو نداره - شیر و خط
نداره - یه طرف سکه داشتن و طرف دیگش نداشتن- نمیدونم کدوم رو سکه به نام من
افتاد . داشتن یا نداشتن .{سیاه یا سفید - عشق یا تنفر-غنی یا فقیر- خوبی یا بدی-
هنرمندی یا بی هنری - عاقلی یا نادانی- جاهلی یا عالمی- ....} -نمیدونم قرعه داشتن
به من خورد یا قرعه نداشتن - مهم نیست کدوم قرعه به نام من افتاد مهم اینه که بازیمو
کنم - و همیشه در نظر داشته باش {بردن یا باختن } دیگر قرعه نیست . هر چند داور
داره قضاوتی یک طرفه میکنه و جانب تیمی میگیره که قرعه داشتن به طرفش آمده ولی
نا امید نیستم همواره به هوادارانم فکر میکنم که روی سکوهای تماشا چیان به امید من
برای بردن من به استادیوم آمده اند .

وحید بامداد 26/10/1386

نمیخواهم پس از مرگم

2008-01-15T02:24:00.000-08:00

نمیدانم / پس از مرگم

کوزه گر با خاکِ اندامم چه خواهد ساخت

نمیخواهم پس از مرگم

باد خاکسترِ اندام را

به شن زاری برد بس دور

که پایانش شور است و بی آبی / نه بارانیست نه دریایی

نه اشک ابرها بینم نه امواج خروشانی

شَوَم مهمان ِغربت ها / شَوَم مهمان ِ تنهایی

چرا باید ندانم من

کدامین آب با خاک ِ تنم / گِل را / بدست ِ کوزه گر / خواهد درآویزد

سپس در کوره ی آتش / بسوزاند

خدایا!

قسمتی از خاکِ اندامم

زند آن کوزه گر با دستِ خود با لطفِ خود

کوزه ای از آب

وه! کوزه ای از مِی

که بر من بوسه ای آید

از لب های خشکیده / و آن لب را کنم سیراب

و از مستی مدهوشش کنم از لاک دنیایی

که بر اندام / پوشیده و بی نام است

خدایا !

قسمتی از خاکِ اندامم

زند آن کوزه گر با دستِ خود با لطفِ خود

تنبکی

و پوشاند مرا از پرده ای نازک / و انگشتان چابک / بر من بنوازند/ نوایی نو/ به

رقص آرم تنی چندی
خدایا !

قسمتی از خاکِ اندامم

زند آن کوزه گر با دستِ خود

گلدان ِخاکی را

که در فصل ِخزان در خاکِ من آسوده گردند آن گلهای ِ تزینی
خدایا !

قسمتی از خاکِ اندامم

زند آن کوزه گر با دستِ خود

قللکی خالی

که طفلی وقتِ خوابش / بیاندازد سکه ای در من

و در روز مبادا بشکند آن را و لبخندی بر آن گونه بیاویزم

خدایا!
نمیخواهم گوزه گر با خاکِ اندامم

بسازد شمع دانی ها

که شمع ها در فراق ِ یار/ در آن مجلس که انسان ها سیه پوشیده اند

بریزند اشک

و میخواهم بسازد

شمع دانی را

که قبر ِعزیزی را

ز شب تا صبح کنم بیدار

خدا یا!

قسمتی از خاکِ اندامم

زند آن کوزه گر با دستِ خود

سوتکی

در دست کودکی

گستاخ و بازیگوش
و او تنها

دم گرم خودش را در گلویم سخت بفشارد

به بنیان بشکند دائم سکوت مرگبارم را.....

خانه ام

2008-01-12T22:43:00.000-08:00

یاران خانه ام ویران است
سقف!
میدانم باران نزدیک است و تو خواهی چکید
نعل اسب!
این ویرانه نیازی به تو ندارد ، پی خانه ای دیگر باش
شیشه پنجره!
چه کسی با سنگ و بی رحمی از پشت تو را خرد کرد مگر او شرم نکرد که دارد شیشه آبی را خورد میکند
لانه مرغک تنهایی من!
مرغ تو گوچ کرده ودیگر بر نمیگردد . کاش تو را با خود برده بود
صندلی !
میدانم ، پوسیده شدی و تحمل نداری دیگر ، یک نفر ، برتن تو ، آسوده کند
ساعت دیواری!
تو چرا خاموشی؟
من به صدای ثانیه ها ، که پی هم میخواندی،عادت کرده بودم
آینه!
آفرین بر تو
گرد این خانه به خود پوشیدی ،
نقشه این متروکه ، به دلت راه ندادی
تا نبینی هرگز ، ویرانه من
شومینه !
تو چرا کور شدی؟
آتشت خاکستر شده ، ودیگر کسی نیست تو را زنده و سوزان نگهدارد
شمع دانی ها کو؟
دزد یا همسایه ، به چه قیمت برده
تخت خواب!
یادت است ، ما در آن خاطره ای خوش داشتیم
خواب ها میدیدیم
و چه تعبیرها از آن میکردیم ،
قفل در!
تو چرا تنهایی ، میدانم ، تو کلیدت سالهاست ، زیر آن تیرک چوب ، گم شده است
روی میز ، گل مصنوعی!
به چه میخندی؟
میخواهی بگویی ، در این ویرانی ، همه جز من ، پوسیده شدند
نه
عنکبوت بیدار است
وبا تار ظریفش ، در پی زاد و ولد میگردد

ایمان و اعتقاد

2008-01-11T10:24:00.000-08:00

از او پرسیدم ایمان و اعتقاد به چه معنی است؟

او جواب داد: وقتی مردمان میخواهند کاری انجام دهند که چشمی آنها را نبیند درب و پنجره را میبندند و پرده ها را پاییین میکشند . فکر میکنند چشمی آنها را نمیبیند . در آن مکان چشمی هست که ما ان را نمیبینیم ولی با همه پنهان کاریمان او ما را میبیند . آن چشم همان ایمان و اعتقاد است

وحید - دفتر 6 ام

یادمان باشد........

2008-01-08T09:23:00.000-08:00

یادمان باشد
آسمانِ آبی را
بس وسیع است و قشنگ
با قلم مو ، رنگِ سیاه
تیره و تارش نکنیم
]دود بی نام است[
چشم های خود را
که در آن نورِ سفید ، هفت - رنگ به کسی میبخشند
به سیاهی ، کورش نکنیم
یادگاری ها را
روی
تنه سبز درخت ، که امیدش به ما ، جاریِ آب روان است
به تفرج ، حک نکنیم
چهره خود را
هر روز ، به نقابی دیگر
پیش آینه ، به تغلب ، هویدا نکنیم
آتش عشق را
هر ساعت
با اشک و فغان
خاموش نکنیم
بوسه را
که هزاران لحظه به امیدش بودیم
با حسِ غرور ، پنهانش نکنیم
و زبان را
به کلک ، به انکار حقایق و خیانت
معتادش نکنیم
یادمان باشد
دست را در آب بشویم ولی
آب را گل نکنیم

من سراغ گل ها را ، از فصل بهار میگیرم

2007-12-26T04:36:00.000-08:00

من پسر بچه ایم ،شوخ و

شلوغ

دو سه روزیست ، رسیدم به بلوغ

پشت من ، در کمرم ، رود سپید ، به خروش آمده است

من ز تن آتش شهوت دارم ، من به آن آتش گو زنده شدم

خواسته یا ناخواسته

من به چشم میبینم

دل میخواهد

دست میچیند

من سراغ گل ها را ، از فصل بهار میگیرم

من زه مریم ها ، نرگس ها ، خاطره ای خوش دارم

آن شقایق ، آن ارکیده ناز ، لاله و لادن و ژیلا

و همه گل های قشنگ

تسلیم شدند به هوای ، آتش من

در شب یلدا بود ، صدفی ناله برآورد

ناله دریا بود ،که به شهوت میگفت (خطاب به شهوت میگفت)

جنس من آب بود سردی من ، میبردآتش شهوت زه تنت

پیش خود گفتم ، دریا ،من تو را میخواهم ، من تو را میخوانم به شنا ،

که در آن سینه تو غوص کنم

و کثافات تنم ، رود در کمرم ، در بدنت سرازیر کنم

و تو در آن لحظه ، چه خوب میخواندی ، قایق چوبی من

تو بمان در ساحل

تو غروب شمس را بر تن دریا بین

در شب یلدا ، بعد از آن شام نجس

من به چشم دیدم گل نیلوفر وحشی ، بر چهره مرداب سیاه

من هوس کردم ، من به دست چیدم نیلوفر وحشی

او حرف نزد

اما یادم بود ، گلهای دگر

که چگونه میخواندند در جشن شهوت من

دوقدم مانده به صبح

چند سانتی ز سرم بیرون است

آن همه نیلوفر وحشی ، برپیکر مرداب

با خنده به من میگویند

دو قدم دیگر خواهی مرد ، و ما

تا ابد شمع مزار تو ، در مردابیم

قبله گاهم ، سنگیست - که دلش میخواهد

2007-12-17T06:25:00.000-08:00

قبله گاهم ، سنگیست - که دلش میخواهد
زیر پتک و تیشه - درب این گلبه اسرار زند
روی آن حک شده است - زندان - شلاق - اعدام
آتش بولهوسی - پشت آن سنگ قشنگ - نقش یک دیو سیاه ، انداخته است
غافلان میگویند:
تو به دین ما - به چه خاطر، شده ای کافر
من میگویم :
سنگ سجاده من بوسه لبی میخواهد
تشنه یِِِ جرعه یِ آبیست که تن خویش کشد . شاید آن دیو سیاه از تن خویش دور کند
و بیاید به دستانِ من کشته ی نور -تا بکوبم به در کلبه نور
و من خسته به دهر- میکوبم - بر در کلبه نور
کور دلان میگویند:
سالهاست گلبه نور - گلبه تنهایست - از بی رحمی دهر - شده خالی
نور فانوس دل انگیزش - دیگر از پنچره - نیست جاری
جاهلان میگویند :
سجده کردی بر سنگ
بر در آن کلبه مخروبه ی نور - به صلیب و آتش -میکشانیم تو را- به سزای بوسیدن سنگ
کلبه نور به آتش رفته
سنگ من آب شد- در پای صلیب
آتش مردم بدکاره دهر - میبرد جان ز تن مرده من
زیر لب میگویم - به کدامین گناه گشته شدم
سالها میگذرد - گلبه ، خاکستر شده بر روی زمین
سنگ من ریشه زده - گل آن میخندد - بر لبی که ، من خسته ، به آن بوسه زدم
وحید - بامداد 23/9/1386

ما لاف عشق میزنیم ، در دل هوسها برده ایم (وحید - دفتر 4 ام)

2007-12-15T09:57:00.000-08:00

بوسیدن لبهای تو ، بوییدن گلهای تو
ای کاش میشد یک نفس ، در بر بگیرم روی تو
چشم های من دیدار تو . دیدار تو رویای من
در خواب بودم من عجب ، افسانه و محبوب من
افسانه شو ، افسانه شو ، بهر منی بیگانه شو
آتش زدی صد میکده، این جام را پیمانه شو
اشکت اگر روزی بریخت ، بر پای من ای نازنین
غسل شهادت میکنم . بر کوی تو ای فرّدین
دیشب بخوابم آمدی ، امشب کجا آماده ای
امیدِ آن صبحی کنم ، بر دامنم آسوده ای
این دوری را عاشقان. آتش به جان ما فتاد
ای کاش همچون آن خلیل ، جنت به کام ما بداد
در خواب غفلت بودمی ، بیدار چون گشتم همی
بر دستهایم خون توست . قلبت شکسته دیدمی
ما لاف عشق میزنیم ، در دل هوسها برده ایم
ای کاش کوس عشق را دیگر به ره نمیزدیم
َُِّ

قطره ها میخوانند - به سکوتی ، که تو ویران کردی

2007-12-11T01:19:00.000-08:00

قطره ها می بارند - قطره ها میخوانند - به سکوتی ، که تو ویران کردی
قطره ها میبارند - نه ز ابر - بلکه از چشم سفید و آبی - که من خسته ، در آن زیبایم
قطره ها خون شده از دوری تو
قطره ها میپاشند - بر گلِ قرمزِ قالی ، که من و تو در آن - صد خاطره با هم داریم
پلک ها میلرزند - و چه زیبا میریزند - قطره های اشک را
لب ها میلرزند - زیر لب همهمه ایست ، که تو کی می آیی
میشود حرفت را - همه افسانه بپندارم من - که تو می آیی؟
ناگهان در دل تاریکی شب - ریزش اشک بر آن غنچه ی مصنوعی - نقش - بسته، به روی قالی
و تو میدانی - اشک تو معجزه ای کرد بر قالی -
گل در آن حال به تو میگوید - من به اشکت شده ام زنده به دهر - ریشه ام این قالیست - دست آن بافنده ، کرده من را نامی
من هزاران پا را - بر رخم کوفته اند -هر بهاران - جای بوییدن من - ترکه چوب به تن داشته ام
تو بیا - زنده بکن - نقش مرغ خوش خان را _ که به قالی مرده ست
دخترک هر چه ببارید بر آن - مرغ خوش خان - بیدار نشد
و هم اکنون - پینه دوزی دارد ، نقش آن غنچه گل میدوزد
دیگران میگویند - دخترک سالهاست ، رفته از آن کلبه تنگ
پینه دوز میگوید نقش آن بر قالیست - نقش آن بر قالیست
وحید - بامداد 19 / 9 /1386

فرقی نمیکند برای من آسمان...........

2007-12-09T03:52:00.000-08:00

فرقی نمیکند آسمان آفتابی باشد یا مهتابی
فرقی نمیکند آسمان ابری باشد یا بارانی
ستاره در آن خواب باشد یا در بیداری
فرقی نمیکند آسمان سیاه باشد یا آبی
فرقی نمیکند درآن کلاغ بپرد یا مرغابی
افسوس که رنگین کمان در آن میکند خودنمایی
در آن حال
قلب قاصدک میتپد به تنهایی
و به دنبالش کودکی برای بازی
و بزرگان در غفلت و گمراهی
وه ! چه زیباست . قطره های اشک میچکند بر دستان خالی
و قاصدک تا بهار دیگر در پروازیست آسمانی
وحید - بامداد 17/9/1386

سبز باید بود....زرد باید گشت

2007-12-04T11:40:00.000-08:00

سبز باید بود
زرد باید گشت
ریشه در خاک سرد باید داشت
سردی دهر را
با گرمی نغمه ئ گنجشک افق باید گُشت
گرمی دهر را
با رود خنک باید شُست
همه ایام در این فکر بودم
که بیاید روزی و در این خلوت تنهایی من
بزند تکیه بر بالینم
زیر چتر سبزم
سفره اش باز کند
تا که یک صبح زمستانی سرد
گرمی تیشه ئ او حس کردم
من به امید بهاری سر سبز
از خواب بیدار شدم
تیشه اش از آهن
گرمی اش چون آتش
تنه ام میلرزید
او چه بیرحمانه بر پیکر من میکوبید
ناگهان در کلبه تنهایی او
آتشی چون خورشید
از من تکه زغالی برخاست
و در این فکر فرو رفتم من
که چه بیهوده سری در من بود
سبز باید بود
در بهار
زرد باید گشت
در خزان
ولی اکنون که انجا هستم
آتشی هستم زرد
وه! چه خوب میسوزم
وحید - بامداد 13/9/1386

معنی دیوانه

2007-11-20T08:18:00.000-08:00

دیوانه وار گرد شهر میگردم و به در هر خانه آویزان میشوم. زنگ را به صدا در می آورم. از آیفن صدا می آید:

کیه؟

میگویم خانه دوست اینجاست؟

میگوید : گم شو دیوانه!

از شهر خارج میشم و سر به بیابان می گذارم . کلبه ای میبینم . از خاک و چوب. تک و تنها در دل کویر . نزدیک میشوم با تکه سنگی به در کلبه میکوبم . از کلبه صدا می آید :

کیه؟

می گویم خانه دوست اینجاست؟

میگوید:آری

در را باز میکند و با ناز و کرشمه میگوید بفرما دیوانه!

و من برای اولین بار واژه "دیوانه" را در دل کویر معنی میکنم

نویسنده : وحید _ بامداد 29 آبان 1386

جامه خوشبختی

2007-11-08T04:08:00.000-08:00

چند روزی پی
این تن لخت
آواره شدم
پشت ویترین مغازه ندیدم هرگز
دست در دامن خیاط شدم
گو آن خیاط
ساحر دهری بود
که بپوشاند مرا
جامه بدبختی
چون به فکر آمد سر
هرکسی جامه خوشبختی خود
خود باید بافتن
و چو نتوان بافتی
تن لخت به زه جامه بدبختی ایست
وحید بامداد

بودیم.... و شدیم.....

2007-11-06T01:36:00.000-08:00

دوستان عزیز و گرامی .بریده ای از مثنوی (بودیم- شدیم) دیشب به نگارش درآمد مثنوی بالا را بخوانید و یک مصراع از خودتان در نظرها به آن اضافه کنید
وحید- بامداد

شقايق

2007-11-02T01:11:00.000-07:00

این شقایق که تو نامش بردی
سال هاست
چشم به خورشید دارد
هر بهاران
او در دل دشت می روید
که بگوید
ای دشت
تو بدون من
نداری منظر
ولی افسوس
که این حس غرور
زود پژمرده شود
یا به دست ره گذری
چیده شود
یا با پایی لکدمال شود
یا با بادی پرپر گردد
یا با آتش خرمن
در تاریکی شب
در غربت دشت
میسوزد
وحید(بامداد)

2007-10-17T04:16:00.000-07:00

لوئیز. دختری بود که در خانواده یی فقیر متولد شد ... پدرش معتاد و دچار بیماریهای روانی شدید بود و خانواده ش در کنار این ناهنجاریها به سختی با او زندگی میکردن ... پس از گذشت چندین سال پدر لوئیز در یه سانحه رانندگی فوت کرد ... و مادر وی به علت فقر و تنگدستی شدید مجبور به ازدواج مجدد با مردی شد که از همسرش جدا شده بود و دو پسر ( 10 ساله و 15 ساله ) داشت ، در آن هنگام لوئیز 5 ساله بود و زندگیش بعد از مرگ پدر شرایط بدتر و سختتری برای او و مادرش ایجاد کرده بود ... ناپدریش مردی دائم الخمر بود و لوئیز هزاران بار مورد هجوم کتک ها و شکنجه های اون قرار گرفته بود.
شش ماه از فوت پدر لوئیز میگذشت که وی مادر خود را نیز بر اثر بیماری از دست داد و نا پدریش او را از خانه بیرون کرد ...
زندگی سخت لوئیز تازه از اون زمان شروع شد ...
یک دختر بچه که در سن 5 سالگی آواره کوچه و خیابونها شده بود ... متاسفانه در همین زمان بود که از طرف مجرمان خیابونی مورد تجاوزقرار گرفت
تعرض جنسی برای یک دختر بچه 5 ساله که حتی هنوز جسمش و فکرش بالغ نشده چقدر میتونست زجرآور باشه ...
لوئیز از همون زمان متوجه شد که دیگه خودشه و خودش و باید تنها بدنبال فراهم کردن یه زندگی آروم و بی دغدغه میرفت ... چند جا برای کار رفت اما کسی به یه دختر بچه کار نمیداد چون نحیفتر از اونی بود که بتونه کاری انجام بده ...
در سن 10 سالگی بالاخره در یک رستوران به عنوان نظافتچی مشغول بکار شد و تا قبل از اون به جاهای مختلفی برای پیدا کردن کار رفت اما هرجا مشغول بکار میشد بعد از چند روز اخراجش میکردن ... او چندین سال با هزاران خاطره تلخ زندگی گذشته ش در رستوران کار میکرد تا اینکه به سن 17سالگی رسید و چون حاضر نشد به تقاضای کثیف مدیر رستوران برای سؤاستفاده از جسمش تن بده از رستوران برای همیشه اخراج شد...
و باز همان اوضاع گذشته براش بوجود اومد ، آوارگی و سرگردونی توی خیابونای پر از ترس و خطر ...
در اون زمان چندین مرتبه دیگه هم مورد تجاوز قرار گرفت و آخرین مرتبه متاسفانه باردار شد ، فرزندیکه هیچ تصویری از آینده و یک پدر و مادر برایش متصور نبود ...
تا اینکه بدلیل گرسنگی و عدم شرایط مناسب زندگیش اون بچه سقط شد ...
مدتی بعد در یک کارگاه مشغول بکار شد و در آنجا پیرمردی 50 ساله ازش خواستگاری کرد و لوئیز بخاطر شرایط سخت گذشته و برای اینکه دیگه اون اتفاقات براش تکرار نشه با پیرمرد ازدواج کرد درطول زندگیش هیچوقت به پیرمرد خیانت نکرد و زندگی صادقانه و پر از عشق براش فراهم کرد ، بعد از 10 سال زندگی مشترک متوجه شد که همسرش بهش خیانت کرده و با زن دیگه یی در ارتباطه سپس لوئیز را طلاق داد ...
در همین دوران بود که لوئیز متوجه حقیقت تلخ دیگه یی شد و اونهم این بود که مبتلا به سرطان خون شده بود...
اینهمه اتفاقات بد یکجا برای او رخ داده بود اما لوئیز طبق چندین کتاب روانشناسی که قبلا خونده بود تصمیم خودشو گرفت ... اون میخواست آرامشو به خودش هدیه بده ... شروع به مطالعه کتابهای بیشتری در زمینه های مختلف کرد تا اینکه بعد از یک سال موفق شد با دعا و اندیشه مثبتش بیماری خودشو از بین ببره و به شفای تن رسید ...
و بعدها تبدیل به یک سخنران بسیار مشهور شد که از تمامی کشورها و دانشگاهای معتبر جهان برای آموزش و گفتگو با اونا دعوتنامه دریافت کرد ...
و خودش اینگونه میگوید : "من به ذهن خویش و هرآنچه در مسیرش وجود دارد عشق میورزم. وقتی ذهنم میتواند به چیزهای خوب بیاندیشد، حصارها و بندها از بین میروند... زندگی ام از معجزات کوچک پر است و اکنون و همیشه ، این اجازه را به خود میدهم که هیچ کاری نکرده جز انکه بنشینم و بسوی خرد الهی روی بگشایم...من دانش اموز زندگی ام و به آن عشق میورزم

جای دوست خالیست

2007-09-20T03:43:00.000-07:00

با سلام خدمت یکا یک دوستان . نمیدانم شما دوست عزیز چی مذهبی و مسلکی دارید در آن مذهب برای عزیز از دست رفته چی اعمالی انجام میدهید از شما میخوام برای شا دی روح عزیز از دست داده من دعا کنید

شعر زیر را تقدیم میکنم به تو ح.ا.ح روحت شاد

دير يا زود...، بايد رفت
و در اين ره
قدمم سنگين است
خوب مي انديشم
مي بينم
غل به پا زنجير است
و کسي نيست که گويد به من
خانه دوست
نزديک است
هر کسي مي بينم
يا به رشک، يا به حسد يا به غرور يا به دروغ
يا به الفاظ و کلک
غل و زنجير به من مي بندد
که کند
خود آزاد
و گذارد مرا پيش چشمان همه زنداني
شب يلدا نزديک است
که کنم خواب
و در آن خواب ببينم
آزادم
و در خانه دوست
چند قدم نزديک است
بگذاريد بخوابم
بگذاريد بخوابم
بگذاريد بخوابم
و در اين محفل
کس نخواهم که کند ...،خواب مرا بيداري
هر کجا باشم
در هر خواب
جاي دوست خاليست
جاي من پر برگ است
که در آن خاطره او جاريست
وحید مرادی 26/6/1386

من خوابم...، تو بیدار...

2007-09-14T09:59:00.000-07:00

من خوابم...، تو بیدار...

قبلگاهم...، آینهء تختی ایست بر دیوار

که در آن...،

تو خوابی ...، من بیدار...،

و هراسان.

از تکه سنگی سیاه...، در دست طفلی ...، بازیگوش

که زند در آن. صبحگاهی یا شام گاهی ، نمیدانم

و تو میگویی...، من میترسم...،

از تکه سنگی...،در دست انسانی ، بی هوش

که زند در آن. هر دم.

و یواش سر بر پایم میگذاری خاموش...،

من برایت قصه دارم.

ناگهان خوابِتو را ...، بیداری من...، میشکند

از صدای خرد شدن...،آن آینه ای که شکستو

و نمی بینیم آنجا، نه طفلی نه انسانی...

بلکه در خاموشی تو...،بیداری من ...

من در آن آینه قلبی دیدم ...که نه سنگ است

بلکه قلبی ایست که از سنگ خدا سختر است.

چون هوس کردم آن...،

آینه لرزید و شکست.

شاعر و نویسنده: وحید مرادی

آیا اولین کار نیکویی که انجام دادید به یاد می آوری؟

2007-07-26T03:50:00.000-07:00

راس ساعت 9، مراقب جلسه اعلام پایان وقت امتحانی کرد.من کلاس چهارم بودم و امتحان آخرین امتحانی بود بعد از تحویل دادن برگه امتحانی در حالی که سر تا پا غرق شادی بودم به بازیهای بچه گانه و برنامه های کارتونی و مسافرتها و گردشهای تابستانی فکر میکردم. وارد خانه شدم مستقیم پای تلویزیون نشستم و مشغول دیدن کارتون رویایم شدم (واتوواتو پرنده سحرآمیز)بعد از کارتون چند قلم جنس برای مادرم خرید کردم تا اینکه ظهر شد.مادرم عادت داشت بدون حضور بابام سفره نهار رو پهن نمیکرد دقیقا آن روز رو بیاد دارم .

نهار آبگوشت بود مادر سریع از آبگوشت تیلیت درست کرد و همه گی مشغول خوردن شدیم . بعد بابام ته ماننده تیلیت رو که شامل لوبیا و نخود و گوشت بود با گوشت کوب کوبید و مدام منو نگاه میکرد از نگاهش معلوم بود چیزی میخوات بگه تا اینکه مامان قفل زبان بابا رو باز کرد و گفت: وحید خان امروز امتحانشو تموم کرده و.......بابام هم قفل زبونش باز شد وحرفی که مدتها در سینش حبس کرده بود به زبان آورد و گفت:وحید خان باید تابستون رو از دست ندی، من فقط با کار حمالی و جابجایی بار میتونم خرجی شکمتو و خونه در بیارم تو برای خرج مدرست و پول تو جیبیت باید تمام تابستون رو کار کنی.

با این سخنان حالم گرفته شد دنیا تو چشمم سیاه شد. اون برنامه های تابستون که برای خودم ریخته بودم فقط یه رویا بود و نمیتونستم بهش جامه عمل بپوشم. بعد بابا بعد از خوردن دیزیش که من رغبتی به خوردنش نشون ندادم (اشتها ازم گرفته شد) دراز کشیدو منو تو بغل گرفتو بعد دستی به سرم کشیدو گفت : وحید جان ساعت 5 خونه باش.

ساعت 5 بعدازظهر من دم در خونمون نشسته بودم و در حالی که زانوی غم به سینه گرفته بودم به بازی بچه های محلمون نگاه میکردم خیلی دوست داشتم باهاشون بازی کنم ولی اعصابم با حرف بابا خرد شده بود و حوصله بازی نداشتم .

علی و بهرام و محمد و شهرام و رضا و حیدر و غلام و... همه با توپ گرد داشتند بازی میکردند. یادمه یه روز شهرام رو با باباش دیدم بهش گفتم شهرام کجا گفت:بابا میخوات منو تو کلاس شنا ثبت نام کنه یا یه روز دیگه بابک رو دیدم که داشت کلاس زبان میرفت یا محمد که کلاس نقاشی میرفت و من که میرفتم شاگرد مغازه تروبارفروشی میشدم.

خیلی حسرت میخورم جایی من باید کار میکردم که انسان ساز نبود بلکه همه گرگ صفت بودند و من رو میخواستند مثل گرگ بار بیارند و تحویل جامعه بدند. بگذریم چند دقیقه از ساعت 5 گذشته بود که سرو کله پدر با گاری آهنیش پیدا شدو هر دو بسوی میدان حرکت کردیم. بمحض رسیدن به میدان بابام گاری رو پارک کرد و دستمو گرفت و مغازه به مغازه وارد میشد و با صاحبانش حرف میزد یادمه پدرم در یکی از مغازه ها التماس میکرد. مثل اینکه منو میخوات بفروشه چیزی که در ذهنم اینه که واقعا منو میخواست مثل یه برده بفروشه مهم براش نبود من کجا میخوام کار کنم چیزی که براش مهم بود چند قرانی بود که من میخواستم تو طول تابستون کسب کنم از همه وحشتناکتر این بود که صاحبان مغازه به التماس پدرم هم توجه ای نمیکردند.

بابام عصبانی شده بود و مدام به کوه و برزن ناسزا میگفت از شانس خودش و اقبال من میگفت بهش گفتم بابا چرا منو قبول نمیکنند بابام گفت:انها میترسند تو دستت کج باشه منم خندیدمو بهش گفتم آخه مگه اونا کورند و دست منو نمیبینند که کج نیست بابام خند ید وگفت : عزیزم منظورم اینه که اونها به تو اعتمادی ندارند و فکر میکنند تو از دخلشون پول کش میری.

من و بابام داشتیم از میدان خارج میشدیم که یهو ماشین (گالانت)شیکی وارد شد بابام راننده ماشین رو میشناخت دوان دوان به سمت ماشین رفتیم تا ماشین جایی پارک کردو رانندش از ماشین خارج شد. بابام دست راننده رو گرفت و شروع به بوسیدن کرد و التماس کردن من نمیفهمیدم بابام چی میگه ولی چیزی که میدیدم خیلی دلخراش بود مردیکه اینقدر مغرور بود که دستشو عقب نمیکشید. راننده منو صدا زد منم رفتم پیشش یه نگاه بهم انداخت و به بابم گفت تو دیگه برو و کارت نباشه بعد منو به غرفه قاسم آقا برد.آقا قاسم یه گرگ به تمام معنی بود. برای یک تومان همه چیزشو میفروخت حتی دینشو حتی خداشو .

سرتون رو درد نمیارم راننده دستمو تو دست قاسم آقا گذاشت و گفت:خوب راه و رسم کار رو بهش یاد بده بعد پشتش به ما کردو راه خودشو گرفت. قاسم آقا بهش گفت: حالا روزی چند اون بهش گفت روزی 20 تومن نه کمتر و نه بیشتر. اون روز عصر قاسم آقا همه چیزو بهم یاد داد ساعت 6:30 صبح باید اینجا باشم تا ساعت 8:30 حتی ظهر هم حق خونه رفتن نداشتم کارهای مهم معطوف میشد به تمیز کردن غرفه و شسشتشوی میوه و گاهی اوقات هم که سر قاسم آقا شلوغ می شد به عنوان فروشنده دست به کار میشدم .3

دقیقا صبح 21امین روز من تو غرفه قاسم اقا یه اتفاق افتاد.ساعت 11:30 دقیقه صبح بود که دختر بچه ای 23 ساله با پدر پیرش که عصا بدست داشت و هم کور و کر بود جلو مغازه وایساد از روستاهای اطراف شهرمون برای مداوا امده بود پدرشو کنار مغازه نشاند و به قاسم اقا گفت:من 30 تومن بیشتر ندارم و با این پول میخوام برم روستامون ولی باید 63 تومن دارو بگیرم. اون میگفت یادش رفته پول به اندازه کافی بیاره و از قاسم اقا درخواست کمک کرد. قاسم اقا هم که روحیه اش به کمک نمیخورد دختر رو جواب کرد .

من مدام دختر رو زیر ذربین داشتم. هر مغازه میرفت جوابش میکردند تا اینکه دوباره به غرفه ما امد. دوباره همین درخواست رو از قاسم اقا کرد و گفت:من چیزی ندارم گرو بزارم به من کمک کن جای دوری نمیره دفعه بعد پول تو پس میدم قاسم اقا هم در کمال بی شرمی و ناباوری به دختر گفت : اره چیزی نداری گرو بزاری پس این بدنت چیه . میتونی بدنت رو گرو بزاری و گفت بیا تو کنارم بشین دختره با شنیدن این حرف و دیدن این صحنه ناگهان چشماش پر از اشک شدو رفت کنار باباش گریه کرد ولی نزاشت باباش بفهمه منم نتونستم این صحنه رو ببینم بغض گلومو گرفته بود رفتم پیش قاسم اقا بهش گفتم 80 تومن بهم قرض بده من امروز و 3ه روزه دیگه برات رایگان کار میکنم و مزد ازت نمیخوام تا حسابمون صاف بشه قاسم اقا گفت : نمیدم من پول بهت نمیدم80 تومن رو برای چی میخوای؟ هان! من بهش گفتم میخوام به این دختر کمک کنم گفت : دختر دهاتی نباید بهش کمک کرد اینها همشون دروغ میگن . بهش گفتم 80 میدی یا نه . اون نداد منم تو یه چشم بهم زدن 100( 2 تا اسکناس 50 تومنی ) از دخلش کش رفتم بدون اینکه بفهمه رفتم پیش دختره و بهش گفتم نسخه پزشک رو بده اون دست تو کیفش کردو بهم داد رفتم داروخونه و دارو رو براش گرفتم 75 تومن شد مابقی پول هم روی داروش گذاشتم و بهش دادم .

دختره خیلی ازم تشکر کرد و راه خودشو گرفت و رفت. راستشو بخوایید من قضیه کش رفتن پول رو به آقا قاسم نگفتم ولی چیکار میشه کرد من تو جیبم پولی نداشتم تنها منبع همون دخل بود شب همون روز وقتی میخواستیم مغازه رو ببندیم قاسم اقا 20 تومن بهم داد منم گذاشتم تو دخلش و ازش خدافظی کردم .

در راه همه فکرم این بود که نکنه قاسم اقا بفهمه . چون هم برای خودم و هم برای بابام بد میشد تصمیم گرفتم 80 تومن باقیمانده رو صبح زود بندازم تو دخل تا حسابمون صاف بشه کم کم با این افکار به خونه نزدیک میشدم تا اینکه وارد کوچه شدم کوچه خیلی تاریک بودو من تو اون سن و سال از تاریکی میترسیدم هر شب عادت داشتم وقتی به سر کوچه میرسم از سر کوچه تا درب خونه رو بدوم تا زودتر به خونه برسم. منم با سرعت دویدم که یهو پام پیچ خوردو با شتاب خوردم زمین و از درد به خودم مینالیدم با زور خودمو به دیوار رسوندم سعی کردم بلند بشم ولی نمیتونستم تو این حین سر و کله اصغر خان کفتر باز محلمون پیدا شد تلو تلو بهم نزدیک میشد تا به نزدیک من رسید صداش زدم و بهش گفتم اصغر اقا میشه بهم کم کنی اصغر اقا پام پیچ خورده یا بلندم کن یا خونه رو خبر دار کن اصغر خان بدون اینکه به حرفای من توجه کنه هنوز دود سیگارش بیرون نداده بود و به راه خودش ادامه میداد گفت:تو عزیز باید سردی و گرمی روزگار رو از همین سن بچشی تا برات تجربه بشه و یهو تو تاریک کوچه ناپدید شد.

بعد از چند لحظه نوبت داش غلام رسید. لوطی محلمون که به قصابی هم اشتغال داشتوقتی اونو دیدم مو از تنم سیخ شد چه برسه من ازش درخواست کمک کنم . تا بهم رسید دستی به سیبلیش کشید و گفت:این موقع شب ، اینجا چی می خوای مگه پدر مادر نداری. منم که دندونم از ترس داشت بهم میخورد گفتم پام پیچ خورده و نمیتونم راه برم . اونم راه خودشو گرفت تا تو تاریکی محو شد بعد از داش غلام ، سرو کله حاج آقا رسید از همون دور تسبیح و انگشتر عتیقش برق میزد گفتم خدا رو شکر دیگه حاج آقا تو این مصیبت به دادمون میرسه از حاج آقا سلام کردم . اونم بعد از جواب سلامم گفت: چی شده و من جریان و بهش گفتم . حاج آقا نشست و کمی با پام بازی کرد و من دادم بالا میگرفت هی میگفت تحمل کن الان خوب میشی و من داد میزدم گفتم حاج اقا بسته می دونستم اینطور سرم میاری هیچ وقت ازت نمیگفتم . فقط یه خواهشی ازت دارم برو خونه و بابا و مادرمو خبر دار کن . که یهو حاج اقا دست راستشو بلند کردو محکم پشت دست چپش زد و گفت : خوبه یادم اومد برای عیال خرید نکردم منو بحال خودم گذاشت و رفت که باصطلاح برای عیال خرید کنه من دردم بیشتر میشد و نالم بلندتر میشد که یهو درب روبرویم باز شد و ننه اسماعیل درو باز کردو گفت: چی خبرته . مگه نمیبینی مردم مریض دارند . مردم میخوان استراحت کنند ..... بهش گفتم اخه ننه اسماعیل من پام پیچ خورده وگرنه مگه من مرض دارم داد بزنم اونم گفت : امروز چه گناهی مرتکب شدی که این مصیبت به سرت امده خفه میشی یا خفت کنم و درب رو محکم بر هم زد.

بعد از ننه اسماعیل نوبت روحانی (طلبه) محلمون رسید که از دور داش بهم نزدیک میشد بهش سلام کردم ولی جوابی نشنیدم( یادمه بارها همین روحانی رو منبر میرفت و میگفت سلام کردن واجب نیست ولی جواب سلام واجبه) بلند تر سلام کردم ولی دوباره جوابی نشنیدم فکر کنم یه دلیل داشت شایدم نظرم درست نباشه ولی همون موقع فکر کردم چون طلبه محلمون روحانیه و من جسمانیم چطور میشه صدای من جسمانی به گوش روحانی برسه . صدای من فقط مردم روی زمین میشنوند و کسانی که روحانی و اسمانی هستند شاید نتونند بشنونند.

اما نفر آخر کسی بود که در من انقلابی به وجود اورد او حرفش با تمام افرادی که از اون ور میگذشتند فرق میکرد(نه سخنی از سردی و گرمی روزگار به میون اورد و نه سخنی از اینکه امروز گناهی کردی و نه دست رو دست گذاشتو بره دنبال خرید عیال ) با عصاش به من نزدیک شد من اونو نمیشناختم که بهش سلام کنم چون اولین باری بود که ان رو میدیدم تا بهم رسید من ناله کردم و داد زدم پیرمرد یه نگاهی بهم کردو گفت:پسرم( خیلی جالبه تا اون سن کسی منو پسرم صدا نزده بود حتی بابا و مامانم) بعد بهم گفت : امروز چه کار خوبی و نیکویی انجام دادی؟ گفتم چرا . گفت من تازه به این محل آمدم خونه دخترم دو کوچه بالا تره الان بهم زنگ زد و گفت یه تک پا بیا خونه کار واجبی باهات دارم وقتی از درب خونه بیرون امدم چند قدمی راه افتادم تا اینکه به دو کوچه برخورد کردم کوچه ای که الان خودمون توشیم و خیلی تاریکه اما کوچه بغلی خیلی روشن بود . اما یه نیروی عجیب و خارق العاده بهم میگفت از همین کوچه تاریک بگذر منم بین دوراهی گیر کرده بودم گفتم اگه از کوچه عبور کنم ممکنه چاله ای و گودالی باشه و من نبینم و تو این سن یه حادثه برام رخ بده ولی نمیدونم چطور نظرم عوض شد و پا به این کوچه گذاشتم تا حالا که به تو رسیدم منم ماجرای صبح و ماجرای مصدوم شدنم رو بهش در میان گذاشتم.ازش خواهش کردم که کاری برام انجام بده کاری که اگه گندش بالا میامد هم برای خودم و هم برای بابا بد میشد ازش خواستم 80 تومن باقیمانده رو صبح زود به دست قاسم آقا برسونه اونم دستی به سرم کشید و گفت :البته اگه خدا بهم عمری بده و تا فردا زنده باشم فرمان تو هم انجام میدم بعد نشانی خونمون رو ازم گرفت و رفت بابا م مادر مو صدا بزنه بعد از چند دقیقه بابا با گاریش به سویم آمد منو بغل کرد و گفت : چی بلایی سر خودت اوردی و منو توی گاریش گذاشت بهش گفتم بابا پیرمرد کجا رفت گفت بهم خبر داد که پسرتون تو کوچه افتاده و داره درد میکشه منم تا خودمو اماده کردم و بیرون امدم اثری ازش نبود .برای من اون یه فریادرس بوداو یک الگوی شایسته بود.

سرتون درد نیارم بعد از 6 روز دوباره پیش قاسم آقا رفتم . قاسم اقا گفت: 6 روز پیش یه پیرمرد صبح زود قبل از اینکه خودم بیام در مغازه رو بالا بزنم بهم سلام کرد و 80 تومن بهم داد . بهش گفتم این پول به خاطر چیه؟ اونم گفت : شاگرد مغازت بهم داده تا بهت بدم حالا ناقلا 80 تومن بخاطر چی بوده بهم دادی منم روک و راست بهش گفتم بخاطر اینکه کش رفته بودم من تا حالا دارم دنبال اون پیرمرد میگردم ولی هنوز اثری ازش ندیدم نمیدونم کجاست و چیکار میکنه زنده هست یا مرده اگه شما خبری ازش دارید منو تو جریان بزارید. لطفا اولین کار خوبی و نیکویی که مرتکب شدید اگه به یاد دارید برام مسج کنید با درود فراوان

آیا اولین گناهی که مرتکب شدی به یاد می اوری؟

2007-07-19T02:09:00.000-07:00

ساعت، یک ربع مانده به 7 صبح بود و مادر مرا بیدار کرد . ساعت 7 باید به مدرسه ای که در روبروی خانه مان قرار داشت برفتم . کلاس سوم دبستان .از اون کلاس و بچه هایش هیچ خبری ندارم حتی از خانم معلمش چون چیزی بیاد نمیاورم . با چشمان خواب الود بدون اینکه صورت و دهانم را بشویم بسوی سفره صبحانه روانه شدم . درون سفره یک فنجان چای شیرین کرده و چند قرص نان وجود داشت .خبری از پنیر سفید یا مربا یا کره نبود. انتظاری هم نبود. پدرم حمال بود از صبح تا شب میدان تربار میرفت و حمالی میکرد . بار خالی میکرد و بار میزد و شامگاه با پولی ناچیز به خانه بر میگشت و بدون اینکه به خانواده اش توجه کند از فرط خستگی میخوابید. نمیتواتنم بیاد بیاورم که آیا نان ها رو خوده باشم یا نه ،ولی چای شیرین کرده را نوشیدم . در حال بستن بند کفشایم بودم که مادرم بالای سرم امد و گفت: این 5 تومانی رابگیر وظهر هنگام برگشتن از مدرسه 1کیلو قند بگیر. دوان دوان با کیفی که به پشتم بسته بودم روانه مدرسه شدم . در حیاط مدرسه بودم تک و تنها که زنگ مدرسه به صدا در امد. وارد کلاس شدم . همه بچه ها میدانستند من از خانواده ای فقیر هستم حتی خانم معلم و مدیر . خودم هم میدانستم چون وقتی سر تا پای خودم رو میدیدم فقط کفشم و کیفم بابا خریده بود. لباس و شلوارم مدرسه برام گرفته بود . مثل بقیه بچه ها من نیاز به بازی داشتم . مثل بقیه بچه ها من میخواستم مزه ساندویچ و نوشابه پفک نمکی یا لواشک یا بستنی بچشم. اما نمیتوانستم چون پول نداشتم . زنگ راحت زده شد و من تک و تنها به سوی سکوی دل تنگیهایم که مشرف به بوفه مدرسه بود روانه شدم .کار من در زنگ راحت همین بود . رفتن به کنار بوفه و دیدن بچه ها. بچه هایی که با زنگ راحت به بوفه حجوم میآوردند . ساندویچ و بسکویت و بستنی و نوشابه و... میگرفتند و من نظاره گر. تا اون روز اتفاق جالبی افتاد . یکی از بچه های کلاس اولی یا دومی برای خرید به بوفه آمد . ازدحام جمعیت زیاد بود که ناگهان یک 5 تومانی از دست یکی افتاد و چرخان چرخان به سمت من آمدو در کنار افتاد . پایم را روی سکه 5 تومانی گذاشتم . در آن جمعیت پسر بچه ای با صورت معصومانه به طرفم آمد و گفت شما یک سکه 5 تومانی ندیدید و من گفتم نه !(اولین گناه زندگیم مرتکب شدم –دروغ-) پسر بچه به جستجوی میپرداخت تا اینکه زنگ کلاس زده شد و من با علم اینکه پسر بچه از مکان دور شده است خم شدم و سکه 5 تومانی را برداشتم . حالا در جیب من 10 تومان داشتم 5 تومانی که ظهر باید 1 کیلو قند بگیرم و 5 تومانی که دزدیده بودم(دومین گناه زندگیم مرتکب شدم-دزدی-) و سرمست از اینکه امروز با 5 تومانی چه ها باید بکنم وارد کلاس شدم. 10 دقیقه از کلاس گذشته بود صدای تق تق درب کلاس همه چشم ها را متوجه خودش کرد. مدیر مدرسه از خانم معلم اجازه گرفت و با همان پسر بچه وارد کلاس شدند سپس مدیر به پسر بچه گفت :خوب نگاه کن و پیداش کن . پسر بچه هم تک به تک نگاه کرد تا به من رسید و گفت همین است همین بود و میخواست ادامه دهد که مدیر او را از کلاس بیرون برد و دوباره برگشت و مرا صدا زد . من همو یواشکی دست به جیب بردم و سکه 5 تومانی را در کت قرار دادم کسی متوجه نشد . مدیر دست مرا گرفت و به دفتر برد . پسر بچه توی دفتر نشسته بود و تا من را دید گفت اقا همین بود همین بود که سکه من رو برداشت خودم دیدم . سپس مدیر بهم گفت : هر چی در جیب داری بریز روی میز و من هم همین کار رو کردم 5 تومانی را روی میز قرار دادم . مدیر به پسر بچه گفت : این همان سکه است و پسر بچه گفت اره . منم فیلمم رو بازی کردم ( سومین گناه زندگیم –نفاق و ریاکاری-) شروع به گریه کردم و با صدای بلند گفتم نه این پول امیروز صبح مادرم بهم داده تا براش قند بگیرم و از این حرفا ....- اما من هنوز برام جای تعجب است که مدیر مدرسه چرا به حرف من توجه نمیکرد انگار یقین داشت که من پول اون پسر بچه رو دزدیدم ولی خداهیش همش به اون 5 تومانی که در کت قرار داده بودم میاندیشیدم – سپس مدیر روی سرم دست نوازش کشید و گفت اره تو درزد نیستی و دقیقا بیاد نمیاورم چی بهم گفت سپس روانه کلاسم کرد و وارد کلاس شدم . من تا روی نیم کت نشستم دست رو تو کت بردم . هر چی گشتم اثری از 5 تومانی نبود . تا اینکه از 2 دوست کناریم گفتم زنگ خونه که زده شد وایسید و جایی نرید . بعد زنگ که زده شد من همه جای کت رو گشتم اثری از 5 تومانی نبود . من دلهره داشتم جواب مادر رو چی بدم وای اگه ظهر بدون قند به خونه برگردم چی میشه؟

زنگ خانه زده شد و دو دوست کناریم وایسادند و من بهشون گفتم 5 تومانی رو ندیدید اونها گفتند نه منم باهاشون درگیر شدم و بهشون گفتم کار شما هاست . شما اون و برداشتید ( چهارمین گناه زندگیم- افترا و تهمت-) و به زدو خرد پرداختیم اما اونها دو تا بودند و من تک وتنها خلاصه تو جدال و جر و بحث اونها پا به فرار گذاشتند وسر افکنده بسوی خونه رفتم . درب رو زدم مادر درو باز کرد و منو دید تا از سر تا پا خاکیم . بهم گفت قند کو. دست خالی امدی . منم بهش گفتم دوتا بسر منو گرفتند و پولمو زدند منو ببین هر کار کردم نتونستم از چنگشون در بیام ( 5جمین گناه زندگیم_ دروغ_) مادرم بهم گفت: اونها رو میشناختی گفتم نه ( دروغ) گفت: اونها از کجا فهمیدن تو پول داری؟ گفتم : 5 تومانی رو تو دستم بود و به هوا پرتاب میکردمو میگرفتمش ( دروغ) مادرم هم خم شد و نشست و لباسمو تکان میداد تا خاک های روش بلند بشه . بعد بهم گفت خوب که بلایی بدتر از این سرت نیومده . اری عزیزان همه چیز از دروغ شروع میشه اگه این داستان رو بخونید میبینید دروغ بیشترین امار در گناه رو شامل میشه . اگه میتونید و به یاد می آورید شما نیز اولین گناه زندگیتون رو برام سنت کنید .امیدوارم شما پاک باشید و گناهی نکرده باشید ممنون خدا نگهدار